معمای نامها در ابیات شاعران قسمت اول
معمای نامها
در زمانهای گذشته گاهی شاعران و نویسندگان در قالب شعر یا جملاتی کوتاه معماهایی را طرح میکردند. امروزه با پیشرفت علم و فناوری این مدل معما کمتر به چشم میآید و اکثراً به سمت طرح معماهای تصویری و ریاضی سوق داده شدهایم.
یکی از این گونه معماها و شاید شوخیها، با نامهای افراد بوده است. به گونهای که با گفتن یک یا دو بیت، نام مورد نظر را به صورت مبهم و راز و رمز آلود در آن به کار میبردند و شخص شنونده باید با استفاده از هوش خود تشخیص میداد اسم مورد نظر شاعر یا گوینده چیست.
برای نمونه یک مورد را امروز برایتان مینویسم. انشاالله در پستهای بعدی نمونههای دیگری از این دست خواهم نوشت.
نام بت من اگر بخواهی
سی بیست نهاده بر سر سرو
یا
نام بت من ز غايت حُسن
سي بيست نهاده بر سر سرو
در این ابیات نام مورد نظر "خسرو" است.
اما چگونه به این نتیجه میرسیم؟
همه میدانیم در حساب ابجد هر کدام از حروف معادل یک عدد در ریاضی هستند. (به عنوان مثال: الف = 1، ب = 2، ج = 3، د = 4 و . . .)
در این دو بیت یک نکته نهفته است و آن "سی بیست" که گاهی برای سر در گم کردن خواننده (سیبی ست یا سیبیست) هم مینویسند.
اما نکته: "سی بیست" یعنی (30*20) که حاصل آن می شود 600 و در حساب ابجد، عدد 600 معادل حرف "خ" است و هنگامی که حرف "خ" را در ابتدای کلمۀ "سرو" اضافه کنیم نام خسرو به دست میآید. به همین سادگی.
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.