انواع کفش در گویش مردم راور
سلام دوستان و همراهان گرامی
این پست را اختصاص دادم به اطلاعاتی در مورد انواع کفش در گویش مردم شریف راور
قابل ذکر است که بسیاری یا تعدادی از این اسامی در حال حاضر استفاده و کاربردی ندارند.
از شما دوستان و همشهریان عزیز که گاه گاهی به این وبلاگ سر میزنید تقاضا دارم عیوب و نواقص نوشتههای مربوط به راور را گوشزد کنید تا اصلاح نمایم.
یا حق
منتظر نظرات شما هستم

کِوش: kewsh هر نوع کفش
کِوشِ بَندی: kewsh e bandi کفشی که بند دار باشد.
کِوشِ تِلَق تِلَقو: kewsh e telaq telqu
کفشهایی با پاشنهی فلزی که هنگام راه رفتن روی سطوح سخت صدای تلق تلق ایجاد میکند.
کِوشِ چَرمی: kewsh e charmi
هر نوع کفشی با رویهی چرمی قابل واکس خوردن.
کِوشِ زِنونه: kewsh e zenune هر نوع کفش زنانه
کِوشِ شِکاری: kewsh e shekari
کفشهایی با رویهی چرمی که برای کارهای کارگری، کشاورزی، دامداری و . . . از آنها استفاده میشود.
کِوشِ فوتبالی: kewsh futbali
هر نوع کفش اسپرت که برای ورزش از آن استفاده میشد.
کِوشِ قُندِرِه: kewah e qondere
کفشهایی با پاشنههای بسیار بلند و قطور. معمولا برای نوعروسان حتما یک جفت از رنگ سفید آنها خریداری میشد و عروس بیچاره در شب عروسی باید آن را به پا میکرد.
کِوش کانه: kewsh kane
کفش کهنه، کفشهایی که کهنه شده و قابل استفاده نیستند از هر نوع و جنس.
کِوشِ مَردونه: kewsh e mardune هر نوع کفش مردانه.
کِوش لاسیکی: kewsh e lasiki
کفشی که تمام زیره و رویهی آن یک پارچه و از جنس لاستیک باشد.
پاچو: pachu
قطعه تختهای محکم که برای آسیب نرسیدن به کف پا کشاورزان آن را به کمک دو قطعه پارچه یا طناب باریک به پا میبستند و با کمک آن زمین را با بیل شخم میزدند یا میکندند.
چَکمِه: chakme چکمه
چِکو: cheku
دمپایی، دمپایی خاصی در دو نوع زنانه و مردانه که از لاستیک (تایر) خودرو ساخته میشد و بیشتر از سمت بیرجند به راور میآوردند.
سَرپایی: sarpayi دمپایی
سَرپایی اَبری: sarpayi abri
نوعی دمپایی که جنسی اسفنجی و نرم داشت و فکر کنم تولید خارج بود
سَرپایی، دَمپایی ناخونی: sarpayi (dampayi) nakhuni
دمپایی انگشتی یا لا انگشتی، دمپاییهایی که بند آنها از لای انگشت شصت پا رد میشود
کَدراک: kadrak کفشهای کهنه که وصله پینهدار شده باشد.
گالِش: galesh
معمولا به هر جنسی از کفشهای رو بستهی زنان مسن گفته میشد، کفشهای لاستیکی زنانه.
گیبِه: gibe گیوه
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.