اسامی چند وسیله کاربردی آشپزخانه در گویش قدیم مردم راور
اسامی چند وسیله کاربردی آشپزخانه در گویش قدیم مردم راور
اِسِکان = استکان
اِسِکان نالِکی = استکان نعلبکی
اِوخوری، آبخوری = لیوان
اِو گَردون یا کِوچِلیس = ملاقه، ملاغه، چمچه، آبگردان، (قاشقی بزرگ که به وسیلهی آن غذا را از دیگ بیرون آورده داخل ظرف کنند. فرهنگ لغت) (ظرف فلزی بزرگ و دستهدار که معمولا دستهای چوبی به آن اضافه میکنند و با کمک آن آبگوشت، آش حلیم و . . . را از دیگ اصلی خارج کرده و در ظروف بزرگ همچون قدح و قابلمه میریزند.)
پِنیر تِراش = رنده
تِرموس = کلمن
تِوِه = تابه
چِلِو صافی = صافی
دِوری = ظروف گرد و بزرگ فلزی یا چینی شبیه دیس
دیگِ بِخار = زودپز
سَفتو = سبدهای مختلف پلاستیکی
سُرفِه = سفره
عِزِّتو = بشقابی بیضی شکل و معمولا از جنس برنج که استکان و نعلبکی چای را به همراه چند حبه قند در آن گذاشته و مقابل میهمان قرار میدادند.
عِشقابادی = پیاله چینی دهانه گشاد در اندازهی ترشی خوری که برای چای خوردن استفاده میشد.
فِلاکس، 24 ساعتی، تِرموس چایی = فلاسک چای
قاشِقِ مِس = قاشق بزرگ که با آن آبگوشت یا آش میکشند از هر جنسی که باشد. (معمولا فلزی است.)
قَب سینی = سینیهای فلزی کوچک و مستطیل شکل
قالِمِه = قابلمه
قِدَ = قدح
کارت = کارد
کُمادون = کماجدان
کِلت، کِتل، کِلتی، کِتلی = کتری
گاز = اجاق گاز
مایِه تِوِه = ماهی تابه
مُویز = الک کوچک
میزون = ترازوهای دو کفهای
نالِکی = نعلبکی
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.