در سال 1371 كه در كرمان مشغول ادامه تحصيل بوديم يكي از بچه هاي رشته رياضي در كلاسشان در حال چرت زدن بوده كه استاد اين شعر را مناسب حال او تشخيص داده و برايش مي خواند. يكي از دوستان كه در آن كلاس حاضر بوده آن را براي من آورد. تا كنون كه حدود شانزده سال از آن تاريخ مي گذرد در لابلاي كاغذهايم بود و چند باري خواستم آن را دور بيندازم كه دلم راضي نشد. بالاخره قسمت شد كه در اين پست از آن استفاده نمايم. انشاالله كه مورد قبول قرار گيرد و از متن اين شعر كه طنز هم مي باشد فقط به قسمت درس خواندن آن دقت كنيم و چه دانشجو يا دانش آموز هستيم سعي كنيم تمام هم و تلاش خود را معطوف درس نماييم.

موفق باشيد   ستاره سهيل    

نيمه شبي حضرت پروردگار                 خسته ز آشفتگي روزگار

گفت به دربان فلك جبرئيل                   خسته شد اعصابم از اين قال و قيل

پر بگشا سوي زمين با شتاب           بر همه خلق بده قرص خواب

چون همه رفتند به خواب گران           زود خبر را بفرست آسمان

تا بكنم خستگي از سر بدر           خواب روم دور ز چشم بشر

حامل فرمان خداوندگار           بر خر مخصوص خدا شد سوار

آمد و نزديك زمين چون رسيد           ديد كه از سرخ و سياه و سفيد

جمله افراد بشر سر به سر           رفته به خوابند مگر يك نفر

نيست كنارش اثر از رختخواب           نيست در آن خانه به غير كتاب

گر سخني نيز از آنجا شنيد           صحبت اپسيلون و دلتا شنيد

هيچ نفهميد ز گفتار او           خسته شد از شيوه رفتار او

رفت و بدانسان كه خدا گفته بود           يك دو سه تا قرص به او داد زود

قرص فرو داد و تمسخر كنان                          گفت كه اي پستچي آسمان

بازي از اين گونه بسي ديده ام           چند صباحي است نخوابيده ام

تا نشود كل قضايا زبر           قرص تو در من ننمايد اثر

رو به فرستنده ات از من بگو           لحظه اي آسودگي از ما مجو

گر ز تو هم روز بپرسند درس           خواب به چشم تو نيايد ز ترس     

كرمان1371/2/4