مردي ثروتمند و بدون فرزند که به پایان زندگیش رسیده بود ، کاغذ و قلمی برداشت تا وصیت نامه خود را بنویسد. او در وصيت نامه‌ي خود چنين نوشت:

"تمام اموالم را برای خواهرم می‌گذارم نه برای برادر زاده‌ام هرگز به خیاط هیچ برای فقیران"
اجل به او فرصت نداد تا نوشته‌اش را نقطه گذاری و کامل کند. پس تکلیف آن همه ثروت چه می‌شد؟
بنابراین :
برادر زاده‌ي او تصمیم گرفت آن را این گونه تغییر دهد:
"تمام اموالم را برای خواهرم می‌گذارم؟ نه! برای برادر زاده‌ام. هرگز به خیاط. هیچ برای فقیران."
خواهر او که موافق نبود ، آن را این گونه نقطه‌گذاری کرد :
"تمام اموالم را برای خواهرم می‌گذارم. نه برای برادر زاده‌ام. هرگز به خیاط. هیچ برای فقیران."
خیاط مخصوصش هم یک کپی از وصیت نامه را پیدا کرد و آن را به روش خودش نقطه‌گذاری کرد:
"تمام اموالم را برای خواهرم می‌گذارم؟ نه. برای برادرزاده‌ام؟ هرگز. به خیاط. هیچ برای فقیران."
پس از شنیدن این ماجرا ، فقیران شهر جمع شدند تا نظر خود را اعلام کنند:
"تمام اموالم را برای خواهرم می‌گذارم؟ نه. برای برادر زاده‌ام؟ هرگز. به خیاط؟ هیچ. برای فقیران."
نكته‌ي اخلاقی
در واقع زندگی نیز این چنین است‌:
او که همان آفریدگار ماست ، نسخه‌ای از هستی و زندگی به ما می‌دهد که در آن هیچ نقطه و علامتي نیست و ما باید به صحیح‌ترین روش آن را نقطه‌گذاری کنیم. بی گمان از زمان تولد تا مرگ تمام نقطه گذاری‌ها دست ماست .
باید به این نکته توجه داشته باشیم که :
"فارغ از اعتقادات مذهبی و غیر مذهبی به جهان هستی و زندگی ، از علامت تعجب تولد تا علامت سوال مرگ ، همه چیز بستگی به روش نقطه‌گذاری عقلانی ما و نگاه ما به چگونگی زندگی دارد."