به زير زلفت اين ماه است و يا رو

به روي ماهت اين شب است و يا مو

كني گه صيد دل از تير مژگان

كني گه قصد جان با تيغ ابرو

نخواهد دم زدن، سحر آفريني

به پيش چشم جادوي تو جادو

به لب خال تو را دل ديد و گفتا

كه جا در شكرستان كرده هندو (كيف كن آآ)!!

نخواهي گر گرفتار كمندم (آقا)

بدوش افكنده اي بهر چه گيسو (به به)

ز بس بار غم جانان گران است

نگردد كوه و با او هم ترازو

قدم مگذار و جز بر ديده من

كه جاي سرو و باشد بر لب جو

نخيزد اين خراميدن ز طاووس

نيايد اين نگه كردن ز آهو

ندارم به قلبم من آرزويي

به جز آنكه بينم ساقي مه رو (هركي بلده حالا بخونه)

(آقا) غمت در نهان خانه دل نشيند

به نازي كه ليلي به محمل نشيند

مرنجان دلم را كه اين مرغ وحشي

ز بامي كه برخاست مشكل نشيند(همه بگن كيف كنن)!!

بگذار آدميان طعنه زنندم گويند

هر كه خود را سگ كوي تو نخواند آدم نيست(همين يه خط و يا حسين)!!

(آقا) هر كه از عشق تو ديوانه نشد آدم نيست

آدم آن است كه از عشق تو ديوانه شود


متن بالا ظاهرا يكي از صدها نوحه يا مرثيه اي است كه توسط براداران مداح اهل بيت اجرا شده و عده اي از مومنين و عاشقان اهل بيت هم ايشان را در اجرا همراهي ميكنند و بصورت سي دي و نوار در سطح گسترده پخش مي شوند. من در حدي نيستم كه بتوانم در باره شعر يا معنا و مفهوم آن يا نحوه اجراي اين برادر عزيز ايراد بگيرم يا انتقاد كنم. اما بعد از شنيدن اين قطعه هرچه با خودم كلنجار رفتم نتوانستم خودم را قانع كنم و ساكت بمانم. انشاالله مداحان عزيز و خصوصا مداح محترمي كه اين قطعه را اجرا نموده  مرا خواهند بخشيد ولي هرچه فكر كردم اين شعر را در حد مقام و منزلت ائمه معصومين نيافتم.

به نظرم شان و مقام و منزلت ائمه از ديد ما كه ادعاي شيعه اثني عشري بودن داريم بايد خيلي بيش از اين باشد كه با چنين شعري به وصف مو و رو و حالات ايشان بپردازيم. انشاالله كه اشتباه از من است و من از ساحت مقدس ائمه هم عذر خواهي مي كنم كه به يكي از مداحان ايشان خرده گرفتم. اميد است كه خداوند همه مارا به راه راست كه همانا راه ولايت و پيروي از ائمه معصومين عليهماالسلام است هدايت فرمايد، و در دنيا از زيارت و در آخرت از شفاعت ايشان محروممان نكند.