چرا ميگوييم 120 سال زنده باشي؟!!!
آیا میدانستید گاهی كه به هم میرسیم و در احوالپرسيها میگوییم ۱۲۰ سال زنده باشی یعنی چه؟ آيا ميدانيد اين واژه از کجا آمده؟ چرا نمیگوییم ۱۵۰ یا ۱۰۰ سال یا . . .؟
در ایران قدیم ، سال کبیسه را به این صورت محاسبه میکردند. به جای اینکه هر ۴ سال یک روز اضافه کنند و آن سال را سال کبیسه بنامند ، (خوانندگان عزيز میدانند که تقویم فعلی که به "تقویم جلالی" معروف است ، حاصل زحمات خیام و سایر دانشمندان قرن پنجم هجری است) هر ۱۲۰ سال یک ماه را جشن میگرفتند و در کل ایران این جشن بر پا بود.
بعضی از مردم ممکن بود در طول زندگي یک بار این جشن را ببینند و عمرشان كفاف نمیداد تا این جشنها را دوباره ببینند. (و بعضیها هم این جشن را هرگز نمیدیدند) به همین دلیل دیدن این جشن را به عنوان بزرگترین آرزو برای یکدیگر خواستار بودند و هر کسی برای طرف مقابل آرزو میکرد تا آن قدر زنده باشد که بتواند این جشن با شکوه را ببیند و این به صورت یک تعارف و سنتی بینهایت زیبا در آمد که وقتی به هم میرسیدند بگویند ۱۲۰ سال زنده باشی و بهترين آرزويي بود كه والدين ، دوستان و خويشاوندان براي هم ميتوانستند داشته باشند.
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.