پشت آن کوه بلند ،

بعد آن چشمه‌ی پر آب و خنک ،

در دل دشت وسیع گندم.

سبزه زاری است پر از یاد خدا.

كه در آن باز کسی می‌خواند ،

كه خدا هست ، خدا ،

پس غم وغصه چرا؟