بعد از سال‌ها (حدود هفت سال) دیشب تو شهر کوچک و کویری ما یعنی راور هم برف بارید و چقدر زیبا و دوست داشتنی بود. برفی که با هر تگۀ کوچکش قسمتی از شهر را به رنگ سفید رنگ آمیزی می‌کرد و باعث خوشحالی همه از پیر و جوان و زن و مرد شده بود.

البته هر سال تو ارتفاعات مشرف به راور کم و بیبش برف می‌باره و گروه ما هم سالی یکی دو بار تمرین و تجربۀ برف‌نوردی رو داره، ولی داخل شهر خیلی وقت بود اثری از برف و برف بازی نبود.

خدا رو شاکریم که این نعمت بزرگ را بدون خطر به مردم خونگرم شهرمون ارزانی داشت.

امروز هم که مدارس تعطیل بود و کودکان و نوجوانان فرصت خوبی به دست آوردند تا از این نعمت خدادادی استفاده کرده و ساعاتی را به شادی سپری کنند.

صبح زود با خط کش ارتفاع برف رو اندازه گرفتم حدود شش سانتی متر بود. اگر چه این مقدار برف در مقایسه با شهرهای مناطق کوهستانی بسیار ناچیز است، اما برای شهری که در حاشیۀ لوت مرکزی ایران واقع شده و تا گندم بریان که گرم‌ترین نقطۀ روی کرۀ زمین است فقط 70 کیلومتر فاصلۀ مستقیم دارد، همین مقدار برف هم زیاد و بسیار ارزشمند است.

امیدوارم در همه جای ایران عزیزمون نزولات آسمانی بدون خطرات احتمالی بر سر هموطنان گرامی ریزان باشد.