من از این مردان این سرزمین . . . گاهی سخت گله دارم . . .
گاهی با خودم می گم . . .
کاش منم مرد بودم . . .
می تونستم غمم را . . .
غصه ام را . . .
با سیگاری دود کنم . . .
می شد تنهاییم را . . .
به خیابان ببرم و نگران نگاه های مغرضانه دیگران نباشم . . .
کاش مرد بودم و می شد شادیم را به کوچه ها بریزم . . .
با صدای بلند و از ته دل بخندم . . .
و هیچ ماشینی برای سوار کردنم ترمز نکند . . .
من از این مردان این سرزمین . . .
گاهی سخت گله دارم . . .
+ نوشته شده در شنبه هفتم اسفند ۱۴۰۰ ساعت 6:15 توسط ستاره سهيل
|
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.