توی سفرهای درون مرزی و برون مرزی اینترنتی یه زیرخاکی پیدا کردم و یاد خاطرات کودکیم افتادم . . .
یادش بخیر با خانواده می رفتیم روستاها، همه ی توالتهاش توی حیاطی قرار داشت که از ساختمان تا توالت چند ده متر فاصله بود و اغلب بین این دو هم یه دونه سگ به زنجیر بسته بودن، با هزار بدبختی سگ رو دور می زدیم که از دور زدن تحریم های ظالمانه آمریکا سخت تر بود.

تازه می رسیدیم به مُبال (mobal)، در چوبی اون رو باز می کردیم و اگه چراغ داشت یه نفس راحت می کشیدیم و می رفتیم داخل. از در تا کاسه ی مبال شاید حدود پنج متری فاصله بود و در هم چفت و بست نداشت. یه سنگ بزرگ همیشه پشت در بود که باید اون رو تکیه می دادیم به در بسته تا باز نشه.

می رفتیم برای تخلیه، تازه از چاه توالت می ترسیدیم. اگه یه سنگ کوچیک می نداختی داخل سوراخ توالت، یه ربع بعد تازه صداش در میومد انگار تا هسته مرکزی زمین عمق داشت. حالا کار مجسمه سازی تموم شده و می خوای خودت رو بشوری، اگه یادت مونده باشه که آفتابه رو توی حیاط پر کنی، تازه دردسر شستنش میاد سراغت. آفتابه ی مسی خودش ده، پونزده کیلو وزن داره، پر از آب هم کردی و در حالت نشسته مگه میشه بلندش کرد؟؟؟

یه بار این بلا سرم اومد بعد از اون هر وقت می رفتیم دهاتمون دستشویی تعطیل، یُبس یُبس می شدم و تا برگشتن فقط می خوردم و پس نمی دادم . . .