باورهایی در خصوص کفش در آداب و رسوم مردم راور
در خصوص کفش باورهایی در بین مردم شهر راور وجود دارد. شاید این باورها صرفا اختصاص به شهر ما نداشته باشد و در بین مردم سایر شهرهای دور و نزدیک هم چنین باورهایی دیده شود.
اما بد ندیدم در این زمینه چند باور را به صورت مختصر برایتان توضیح دهم.
ردیف شدن دو لنگهی کفش به دنبال هم نشان آمدن مهمان از راه دور است. حتی مسیر آمدن مهمان هم بر اساس قرار گرفتن کفشها تعیین میشود.
اگر نمک در کفش مهمان بریزند، زود بلند میشود و منزل را ترک خواهد کرد.
هنگام ریختن نمک در کفش مهمان شعر گونهای را نیز زیر لب زمزمه میکنند:
سیر و پیاز و تلخون (ترخون)
ک...ن فلانی ر بِچَرخون
به جای کلمهی فلانی اسم مهمان را میبرند
اگر کفشها به گونهای قرار بگیرند که پاشنهی آنها به هم چسبیده و پنجههای آنها به دو طرف باشد میگویند: کفشها خورجین انداختهاند. این نیز از علامتهای رسیدن مهمان است.
با کفش نو که برای اولین بار پوشیدهاند به قبرستان یا مراسم عزا نمیروند.
معتقدند این کار شگون ندارد. با وسایل تازه و نو ابتدا باید در مراسم شادی و جشن شرکت کرد.
این اعتقاد در خصوص لباس و وسیلهی نقلیهی نو و تازه خریداری شده و نیز برای تازه عروس و دامادها نیز وجود دارد.
سهیل بعد از شعرای یمانی پرنورترین ستاره آسمان است. وضعیت ستاره سهیل طوری است که پس از طلوع، تا ارتفاع کمی از افق بالا آمده، دوباره سر خم می کند و در افق پنهان می شود (غروب می کند). که اگر افق کاملا" باز باشد می توان آن را در مدت کوتاهی مشاهده کرد. دیدن ستاره سهیل کار ساده ای نیست، و مدت زمانی که این ستاره قابل مشاهده است بسیار کوتاه است.