ستاره سهيل در كوير تنهايي شهر راور

به نام حضرت دوست

     در این پست و احتمالا چند پست آینده می خواهم چند سئوال که از پیاده روی اربعین در ذهنم مانده را مطرح کنم. دوستان عزیز همکاری کنند و پاسخ دهند تا انشاالله در سالهای آینده با شعور بیشتر و بهتر اقدام به پیاده روی کنیم.

قسمت اول

     اربعین رفت و پیاده‌روی زوار اربعین هم به اتمام رسید تا سالی دیگر و شور و نوایی دیگر. اما چند علامت سئوال و شاید بهتر بگوییم چند سئوال در ذهن امثال من به جای ماند.

     نخستین سئوالی که خیلی ذهنم را قلقلک می‌دهد و اگر پاسخ آن داده شود بسیاری از اتفاقات بعدی که منشاء سئوالات متعدد دیگر است را خود به خود از بین می‌برد این است که چرا همراه و همپا و هماهنگ با این شور حسینی که در اربعین ایجاد می‌شود، شعور حسینی ما پیشرفت نکرده و هم‌چنان از بابت آن لنگ می‌زنیم؟

     شور پیاده‌روی اربعین چند سالی است در سر پیر و جوان، زن و مرد، سالم و معلول و بیمار، ملیت‌ها و مذاهب گوناگون و . . . افتاده و خوش‌بختانه سال به سال بهتر و بیش‌تر و پر رنگ‌تر از سال قبل و سال‌های قبل است. اما متاسفانه شعور حسینی که همه اذعان داریم باید قبل از شور حسینی در افراد شکل بگیرد و نهادینه شود، در همه‌ی افرادی که پا در این راه با عظمت می‌گذارند به وجود نیامده و به تکامل نرسیده است.

     چه کسی مقصر است؟؟؟

     دولت؟ رسانه‌های عمومی؟ صدا و سیما؟ شبکه‌های مجازی؟ روحانیون و افرادی که سمت راهنمایی دینی را بر عهده دارند؟ یا تک تک افرادی که در این راه پای می‌گذارند و به عشق زیارت عتبات راهی این سفر می‌شوند؟؟؟

     طبیعی است هر کدام از مواردی که نام بردیم سهمی در این روشنگری بر عهده دارند. اما سهم من به عنوان کسی که می‌خواهم به زیارت آقا اباعبدالله‌الحسین علیه‌السلام و قمر منیر بنی هاشم حضرت ابوالفضل‌العباس سلام‌الله‌علیه و حضرت علی‌ابن‌ابیطالب علیه‌السلام و مرقدین شریفین کاظمین و سامرا بروم قطعا از همه بیش‌تر است. باید از هر طریق ممکن وظایفی که در این راه به عنوان یک زائر بر دوشم است را بشناسم و در موقع لازم به کار بندم. صرف این که اسم من زائر اربعین است کافی نیست. بلکه انجام تکالیف و وظایفی است که به عنوان یک زائر خود را ملزم به اجرای آن‌ها می‌دانم، می‌تواند به من عنوان زائر پیاده‌ی اربعین بدهد.

     رسم است برای کسانی که به . . .